วิจารณ์หนังสือไทยเดือนนี้
ถ้าคิดจะมาอ่านคำวิจารณ์ของผมละก็ ไม่มีละครับ แฮ่ๆ เพราะเดือนนี้
ผมอยากให้ผู้อ่านได้เห็นมุมมองคำวิจารณ์ของนักอ่านที่มีใจรักในการอ่าน
และสามารถเขียนวิจารณ์หนังสือออกมาได้ การวิจารณ์หนังสือนั้น จริงๆแล้ว
มันก็มีหลักกำหนดอยู่เหมือนกัน แต่สำหรับคนที่ชอบอ่านหนังสือเป็นชีวิตจิตใจ
การวิจารณ์ของพวกเขาเหล่านั้น มันออกมาจากความรู้สึกจากจิตใจจริงๆ
ซึ่งตรงนี้ผมมองว่าดีกว่าวิจารณ์แบบวิชาการ
เพราะฉะนั้น
วันนี้ผมเลยเอาบทวิจารณ์ของนักอ่านท่านหนึ่งมาให้พี่ๆน้องๆชาวเว็บประพันธ์สาส์นได้ลองมองคำวิจารณ์ของเขาดู
ซึ่งหนังสือที่เขาวิจารณ์ก็เป็นหนังสืของสำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์นครับ เรื่อง ต้นส้มแสนรัก
บทวิจารณ์จะเป็นอย่างไร ลองไปอ่านดูนะครับ แล้วเดือนหน้า
เราค่อยพบกันอีกครั้งหนึ่ง
บทรีวิวจาก MagicApple @
www.bloggang.com/viewdiary.php?id=magicapple
จริงๆแล้วฉันเองก็ไม่เคยคิด
อยากจะอ่านต้นส้มแสนรักนี้สักเท่าใด
ทั้งๆที่หนังสือเล่มนี้เป็นที่รู้จักถึงขั้นเป็นหนังสือแนะนำและออกจะเป้
นที่ชื่นชอบของหนอนหนังสือเสียด้วย
หลายวันก่อนได้คุยกับเพื่อน
ผู้แลกเปลี่ยนหนังสือกันอ่านอยู่เสมอ เธออยากให้อ่านหนังสือเล่มนี้มากๆ
คนชอบอ่านวรรณกรรมเยาวชนอย่างฉันสมควรต้องอ่าน พลาดมาได้อย่างไร
แถมยังย้ำนักย้ำหนาว่า ระวังจะเสียน้ำตาไม่รู้ตัว...โธ่เอ๋ย จะสักเท่าไรกันเชียว
ต้น ส้มแสนรักเป็นเรื่องราวของ
เซเซ่เด็กชายชาวบราซิลวัย 5 ขวบ สำหรับฉันแล้ว
เซเซ่เป้นเด็กที่มีจินตนาการล้นเหลือ
ซนอย่างร้ายกาจอยู่บ้างแต่ก็ฉลาดเฉลียวทีเดียว ฉันเองยังอดนึกตามไปไม่ได้ว่า
นี่ฉันทำจินตนาการหล่นหายไปไหนหมดกัน
ฉันชื่นชมวิธีการเล่าเรื่อง
ของผู้เขียนที่สรรค์สร้างให้เซเซ่เป็นเด็กที่น่ารักไร้เดียงสา
ในขณะเดียวกันกับที่บางคราเซเซ่ก็ดูจะเข้าใจความเป็นจริงของชีวิตได้อย่าง
ไม่น่าเชื่อ แน่นอนว่าเรื่องราวในวัยเด็กไม่ใช่มีแต่เรื่องสวยงามเสมอไป
ผู้เขียนยังถ่ายทอดความจริงที่แสนจะโหดร้ายไปสักหน่อยสำหรับเด็ก(ในความคิด ฉันเอง)
ทั้งในสภาพความเป็นอยู่ ของชนชั้นล่างทางสังคม ความยากจน
อารมณ์รุนแรงเกรี้ยวกราดของผู้ใหญ่
หนแรกฉันอ่านเรื่องนี้ด้วย
ความระมัดระวังเนื่องจากค้านในใจอยู่เสมอว่า มันจะเศร้าสักแค่ไหนกันเชียว
แต่ไม่ทันจะตั้งตัว ฉันก็ได้ทึ่งกับความใจร้ายของผู้เขียนที่บีบน้ำตาของฉันออกมาได้อย่างเยือก
เย็น โดยใช้ความเดียงสาของเด็กมาเป็นเครื่องมือ
แบบที่เรียกได้ว่าทำเอาคนอ่านน้ำตาไหลไม่รู้เนื้อรู้ตัวทีเดียว...เจ็บใจ จริงๆ -_-'
บทรีวิวจาก คน ขับช้า
@
www.bloggang.com/viewdiary.php?id=amp-atom
สะดุดที่ความในใจจากผู้แปล
โดยเล่าเรื่องในวัยเด็กที่ตัวเองไม่ผิด แต่ถูกตี
เรื่องแบบนี้แหละครับติดอยู่ในใจนานทีเดียว กว่าจะเข้าใจก็ใช้เวลานานด้วยสิ
ดังนั้นอย่าทำโทษลูกโดยไม่มีเหตุผล เพราะจะเป็นแผลติดใจเขาไปอีกนาน
หรือหากทำไปแล้ว อย่าอายที่จะขอโทษนะครับ เด็กๆ ก็มีหัวใจครับ
ชอบอีกอย่างตรงผู้แปลเขียน
ความในใจที่ปัตตานี เลยตัดสินใจอ่านต่อ เพราะคงคุ้นเคยกับลีลา ก็คนใต้ด้วยกัน
ต้น ส้มของเซเซ่ ชื่อ มิงกินโย ครับ
บางครั้งอารมณ์ดีๆ จะเรียก ซูรูรูก้า
ตัว ละครสำคัญอีกตัวคือ โปรตุก้า ที่เป็นศัตรูตัวฉกาจของเซเซ่
แต่สุดท้ายมาเป็นคนที่เซเซ่รักที่สุด
ทั้งเล่มเป็นการเล่าเรื่อง
ของเซเซ่ วัยห้าขวบ ที่มีความฝัน และฉลาดมาก แต่อยู่ในครอบครัวที่มีพ่อที่ตกงาน
แม่ต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัว ครอบครัวโดยรวมไม่ดี ทำให้เซเซ่ซนและชอบก่อเรื่อง
แต่ทุกเรื่องมาจากจินตนาการ และจิตใจที่ดีงาม เลยได้ใจจากคนรอบข้าง
http://gotoknow.org/blog/preephati/146795
ในบรรดาวรรณกรรมเยาวชนที่ผู้คนพูดถึง จะมีสองเล่มที่ถูกพูดถึงบ่อยๆ
เล่มแรกคือ เจ้าชายน้อย อีกเล่มคือ ต้นส้มแสนรัก
เจ้าชายน้อยอ่านนานมากแล้ว
แต่ไม่ Get จนป่านนี้ยังงงๆ ว่าเขาจะสื่ออะไร
พยายามจะอ่านใหม่ แต่ยังไม่สบโอกาส
แต่กับต้นส้ม แสนรัก หมายมั่นปั้นมือจะเอาไว้แก้ตัว เลยตั้งใจมาก ตั้งแต่หาหนังสือมาอ่านเลย
หนังสือเล่มนี้สัญชาติบราซิล
มีคนแปลเป็นไทย ๒ ราย
ฉบับที่ผมอ่าน
สมบัติ เครือทอง เป็นคนแปล เคยเห็นเล่มนี้ในร้านหนังสือมือสอง
แต่ตอนนั้นมัวแต่ติดเรื่องของคนแปล ว่าคนไหนแปลดีกว่ากัน
จนอ่าน
Blog ของคุณ MagicApple ที่เขียนถึงเล่มนี้ ก็เลยขอยืมเสียเลย
เธอก็ใจดีให้ยืม ปรากฏว่าเป็นคนในบริษัทเดียวกันซะงั้น เลยส่งหนังสือกันทางเอกสารภายในบริษัทเลย ประหยัดค่าส่ง
เธอใจดีแถม เด็ดดอกไม้ริมทาง มาให้อีกเล่ม อ่านจบก่อนเล่มนี้เสียอีก
ไม่ใช่เล่มนี้ไม่ดีนะครับ แต่เนื้อเรื่องเยอะ เลยต้องตั้งใจอ่าน จึงโดนเล่มอื่นแซงไปหลายเล่มเลย
สะดุด ที่ความในใจจากผู้แปล โดยเล่าเรื่องในวัยเด็กที่ตัวเองไม่ผิด แต่ถูกตี เรื่องแบบนี้แหละครับติดอยู่ในใจนานทีเดียว
กว่าจะเข้าใจก็ใช้เวลานานด้วยสิ ดังนั้นอย่าทำโทษลูกโดยไม่มีเหตุผล
เพราะจะเป็นแผลติดใจเขาไปอีกนาน หรือหากทำไปแล้ว
อย่าอายที่จะขอโทษนะครับ เด็กๆ ก็มีหัวใจครับ
ชอบอีก อย่างตรงผู้แปลเขียนความในใจที่ปัตตานี เลยตัดสินใจอ่านต่อ เพราะคงคุ้นเคยกับลีลา ก็คนใต้ด้วยกัน
ต้นส้มของเซเซ่
ชื่อ มิงกินโย ครับ
บางครั้งอารมณ์ดีๆ
จะเรียก ซูรูรูก้า
ตัวละครสำคัญอีกตัวคือ โปรตุก้า ที่เป็นศัตรูตัวฉกาจของเซเซ่ แต่สุดท้ายมาเป็นคนที่เซเซ่รักที่สุด
ทั้ง เล่มเป็นการเล่าเรื่องของเซเซ่ วัยห้าขวบ ที่มีความฝัน และฉลาดมาก แต่อยู่ในครอบครัวที่มีพ่อที่ตกงาน แม่ต้องทำงานหาเลี้ยงครอบครัว ครอบครัวโดยรวมไม่ดี ทำให้เซเซ่ซนและชอบก่อเรื่อง แต่ทุกเรื่องมาจากจินตนาการ และจิตใจที่ดีงาม เลยได้ใจจากคนรอบข้าง
ฉาก ที่ดูโหดร้ายคือฉากที่เซเซ่ถูกทุบตี ไม่ว่าจากพี่ หรือพ่อ โหดมากครับ
ทั้งๆ ที่เซเซ่อยากจะช่วยแต่คนเหล่านั้นไม่เข้าใจ
และแล้วหัวใจเด็กน้อย ต้องสลายเมื่อมิงกินโย และโปรตุก้า จากไปพร้อมกัน
แต่จินตนาการก็ทำให้มิ งกินโยมาทำให้เซเซ่รอดพ้นวิกฤติได้
จบงดงามครับ แม้ภายในเรื่องจะมีเรื่องราวซ่อนอยู่มากมาย
มิตรภาพของเซเซ่กับโปรตุ ก้า สุดยอด เหนือคำบรรยายครับ
ผมชอบมากกว่ากับต้นส้ม
มิงกินโยเสียอีก แต่จริงๆ ดูแตกต่างกันนะครับ สองความสัมพันธ์นี้
สรุปว่าดีสมราคา ครับ มิเสียแรงที่ตั้งตารออ่าน
เรื่องราวในวัยเยาว์นี่มีเสน่ห์มากเลยครับ
วัย เด็กช่างงดงาม เราผู้ใหญ่ต้องสร้างความทรงจำดีๆ ฝากไว้ให้เขานะครับ เพราะเขาจะจำเรื่องพวกนี้ไปตลอดชีวิต
ขอบคุณคุณ
MagicApple สำหรับการให้ยืมหนังสือทรงคุณค่าเล่มนี้
ว่าแล้วก็หาโอกาสไปอ่านเจ้า ชายน้อยบ้างดีกว่า เผื่อจะเปลี่ยนใจชอบขึ้นมาบ้าง
************
เป็นอย่างไรกันบ้างครับ
หลังจากอ่านคำวิจารณ์ของทั้งสามท่าน ซึ่งผมเองก็ไม่รู้จักอะนะครับ
แต่เนื่องจากสามท่านนี้ได้มีโอกาสอ่านต้นส้มแสนรัก
และได้เขียนแสดงความรู้สึกในจิตใจออกมา ซึ่งผมเรียกว่า คำวิจารณ์ ผมหวังว่าการเปิดมุมมองใหม่ๆในคอลัมน์วิจารณ์หนังสือไทยในเดือนนี้
น่าจะให้ข้อคิดดีๆ จากความคิดของนักอ่านทั้งสามท่าน
เกี่ยวกับหนังสือเล่มหนึ่งได้เป็นอย่างดีนะครับ
และที่สำคัญ ผมต้องขอขอบคุณเจ้าของคำวิจารณ์ทั้งสามท่าน ที่ได้เสนอมุมมองของตนเองผ่านเว็บไซต์ที่ผมสืบค้นเจอ ซึ่งนับว่าเป็นสิ่งที่ดีมากครับ เพราะคนที่เข้ามาอ่าน เค้าจะได้รู้ว่าหนังสือเล่มนี้ น่าสนใจหรือไม่ ยังไงต้องกราบขอบพระคุณไว้ ณ ที่นี้ด้วยครับ
...รัฐปกร
ครั้ง