สวัสดีต้นเดือนกันยายนท่ามกลางบรรยากาศฝนพรำ และขอแสดงความยินดีกับผลงานรวมเรื่องสั้นชุด เราหลงลืมอะไรบางอย่าง ของ วัชระ สัจจะสารสิน ที่คว้ารางวัลวรรณกรรมยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์)ไปได้ในที่สุด

พูดถึงก้าวย่าง 30 ปีซีไรต์ หากไม่ร่วมมือกับ 32 องค์กรที่ผลักดันการอ่านให้เป็นวาระแห่งชาติ และไม่สนว่าวรรณกรรมเข้ารอบทั้ง 9 เล่มนี้ (มิใช่แค่เล่มที่ได้รับรางวัล)จะหาอ่านได้ยากง่ายแค่ไหน เกรงว่ารางวัลซีไรต์ต่อไปก็คงมีอนาคตไม่ต่างกับ รางวัลจากคณะกรรมการพัฒนาหนังสือแห่งชาติ ที่เคยดังเป็นพลุ หนังสือเล่มไหนได้รางวัลนี้มามักจะขายดิบขายดี แต่ทุกวันนี้กลับเงียบเป็นเป่าสากไปเสียแล้ว เมื่อรางวัลไม่ช่วยกระตุ้นในการขาย ก็ไม่อาจกระตุ้นการอ่านของประชาชนให้ดีขึ้นได้ เฉกเช่นวรรณกรรมรางวัลซีไรต์ ที่เคยมีอายุการขายนานถึง 10 ปี แต่ปัจจุบันเหลือแค่ 3 ปี จะฮิตฮอตกันอยู่ในช่วงแรกๆ เท่านั้น

 

ที่กล่าวมา ไม่ใช่ว่าจะมาติเตียนคนในวงการเดียวกันให้เจ็บช้ำน้ำใจ  เพียงแต่เห็นว่าอยากให้การเดินทางของ 30 ปีมีอะไรใหม่ๆ เข้ามาบ้าง ไม่เพียงเห็นแต่ภาพที่ว่าคณะกรรมการซีไรต์ คือ ผู้มอบรางวัลอันทรงเกียรตินี้เท่านั้น หรือแม้แต่การสร้างผลิตภัณฑ์ใหม่อย่าง การเพิ่มรางวัลสำหรับสารคดี นั่นก็คงยังไม่พอ ไหนๆ ก็ทำดีมา 30 ปีแล้ว มาร่วมกันผลักดันการอ่านให้เป็นวาระแห่งชาติอีกซักเรื่องจะเป็นไร  เพื่อที่ซีไรต์จะไม่ใช่แค่ผู้ตัดสินรางวัลแต่มาร่วมผลักดันการอ่านอย่างต่อเนื่องด้วย